محل تبلیغ شما
راه حل رفع نگرانی ایران از استقلال کردستان عراق

تاریخ خبر: 1396/7/11 09:08:13

راه حل رفع نگرانی ایران از استقلال کردستان عراق

نشر این خبر با یاد ناشر"سرزمین جاوید" شایسته است

راه حل رفع نگرانی ایران از استقلال کردستان عراق

هوشمندی در چالش استقلال‌خواهی اقلیم کردستان عراق

همه‌پرسی کردستان و منافع ما

آیا ممکن است یک روز صبح با خبر «اشغال بغداد از سوی بارزانی» از خواب بیدار شویم؟

کردستان عراق وارد جنگ با دولت مرکزی می شود؟

 

یک هفته پس از برگزاری همه‌پرسی جنجالی در اقلیم کردستان عراق، واکنش‌های داخلی و بین‌الملل به این مساله همچنان ادامه دارد. در تازه‌ترین تحولات صورت گرفته در خصوص این امر، سعد الحدیثی سخنگوی حیدرالعبادی نخست وزیر عراق اعلام کرده است که کردستان ابتدا باید نتایج همه پرسی مغایر با قانون اساسی را لغو کند و سپس وارد گفتگوی جدی برای تقویت یکپارچگی عراق شود. از سوی دیگر گفته می‌شود که رکس تیلرسون وزیر خارجه آمریکا نیز اوایل هفته جاری طی بیانیه‌ای نتایج همه‌پرسی اقلیم کردستان را غیرقابل قبول دانسته و آن را فاقد مشروعیت عنوان کرده است.
هر چند مقامات اقلیم کردستان در اظهاراتشان بر حق تعیین سرنوشت تاکید کرده و آن را مقدمه‌ای برای شروع مذاکرات مجدد با بغداد قلمداد کرده‌اند، اما بسیاری از کارشناسان معقتدند که علیرغم شروع روندی بی بازگشت در شمال عراق، این جریان می‌تواند با پیوند خوردن به سایر بحران‌های خاورمیانه، زمینه‌ساز درگیری‌های جدید در منطقه باشد.
در همین رابطه مقامات کشورمان نیز با ابراز نگرانی از بحث استقلال احتمالی کردستان عراق همواره بر حفظ تمامیت ارضی عراق تاکید داشته و خواستار حل و فصل این مساله از طریق فرآیندهای سیاسی بوده‌اند. اما از سوی دیگر برخی از محافل دانشگاهی و کارشناسی کشور تاکنون مواضعی متفاوت در مورد بحث همه‌پرسی داشته و حتی تشکیل کشوری مستقل به نام کردستان را در دراز مدت به نفع منافع استراتژیک ایران دانسته‌اند. در همین راستا دکتر صادق زیباکلام استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران، طی گفت و گویی با «ابتکار» با تشریح شرایط تاریخی منطقه و همچنین وضعیت فعلی خاورمیانه، تنها راه حل برون رفت از نگرانی‌های ایجاد شده در ایران را توضیح داده و معتقد است که برخورد قهرآمیز با این موضوع، کارکردی موقت دارد و به محض ایجاد بر شرایط مساعد، کردهای عراق همچنان به سمت و سوی استقلال گام می‌دارند.
نمی‌توان روی تاریخ پا گذاشت
این استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران همچنین در مورد اینکه مواضع اخیرش در خصوص همه‌پرسی کردستان عراق با مخالفت شدید جناح‌های اصول‌گرا در داخل کشور روبرو شده است، می‌گوید: فکر می‌کنم ایستادگی بر روی مواضع دموکراتیک و آزادی‌خواهانه دشوار است. با کمال تاسف باید گفت که اصول‌گرایان مخالفتشان با همه‌پرسی اقلیم کردستان قابل فهم است. معتقدم که باید حق تعیین سرنوشت به رسمیت شناخته شود. حقوق شهروندی تنها یک منشور با کلمات زیبا نیست، بلکه اصل بنیادین آن در حقیقت حق تعیین سرنوشت بوده و اگر ما این حق را برای مردم کردستان عراق به رسمیت نشناسیم، معلوم نیست حقوق شهروندی چه معنا و مفهومی می‌تواند داشته باشد.

سوال این است که آیا ایران، ترکیه، آمریکا، اتحادیه اروپا و حتی اسرائیل در خصوص مساله اقلیم کردستان می‌توانند اظهارنظر کنند؟ به اعتقاد من خیر؟. فقط مردم کردستان عراق هستند که می‌توانند در مورد آینده خود تصمیم بگیرند. نکته بعدی نیز این است که آنچه امروزه به اسم عراق، سوریه یا اردن می‌شناسیم، همگی کشورهایی هستند که حاصل قرارداد ساکس- پیکو در پایان جنگ جهانی اول و فروپاشی امپراتوری عثمانی هستند. مرزهای فعلی هیچکدام در طول تاریخ قبل از جنگ جهانی اول وجود نداشته که امروز ما بتوانیم در خصوص عراق بگوئیم که کردستان همیشه بخشی از عراق تاریخی است. عراق امروزی در سال 1335 یعنی حدود 60 سال پیش بوجود آمده و قبل از آن به مدت 4 تا 5 قرن جزو امپراتوری عثمانی بوده است. قبل‌تر از آن نیز این سرزمین دهه‌های متمادی جزوی از قلمرو، مملوکان، عباسیان و امپراتوری روم بوده و در حقیقت چیزی به نام عراق وجود نداشته تا ما بتوانیم تاکید کنیم که اکنون در حال تجزیه شدن است. مرزهای بوجود آمده در نتیجه توافق ساکس- پیکو (دو دیپلمات انگلیسی و فرانسوی) قرار بر این داشت تا سوریه و لبنان مستعمره فرانسه و مناطقی از جلمه عراق، عربستان و حاشیه خلیج فارس جزء مستعمره و تحت قیمومیت انگلستان باشند. بنابراین ساکس- پیکو توافقی بوده که از آن می‌توان به عنوان نوعی ازدواج زوری یاد کرد. در همین راستا باید گفت که کردها نه امروز و دیروز، بلکه ده‌ها سال است که برای حق تعیین سرنوشت خود مبارزه می‌کنند. قبل از انقلاب اسلامی، قبل صدام و در زمان صدام نیز همواره این مبارزه ادامه داشته و تنها در زمان صدام 180 هزار نفر از آنها در طول جنگ تحمیلی توسط رژیم بعث عراق از بین رفتند.
با این وجود با کمال تاسف مشاهده می‌کنیم که تندروها خیلی راحت همه‌پرسی را نقشه‌ای صهیونیستی و اسرائیلی می‌دانند، در حالیکه قبل از به وجود آمدن اسرائیل کردها برای حق مختاری خود مبارزه می‌کردند. لذا به اعتقاد من نباید روی تاریخ پاگذاشت. هر چند می‌توان گفت که اکنون شرایط و زمانه برای برگزاری همه‌پرسی به واسطه بحران‌های خاورمیانه مناسب نیست، اما باید تصریح کرد که بالاخره در سال‌های آتی کردها برای خود صاحب کشور خواهند شد.

 

استقلال کردستان عراق، نقطه بی‌بازگشت
زیباکلام در ادامه این گفت و گو در پاسخ به این سوال که هفته گذشته طی مصاحبه‌ای، ناظم دباغ نماینده اقلیم کردستان در ایران تاکید داشت که با انجام همه‌پرسی قصدی برای جدایی مطرح نیست، بلکه هدف اهمیت پیدا کردن خواسته‌های اقلیم کردستان عراق است، گفت: به اعتقاد من این نماینده که با شما گفت و گو کرده، قصد بازی با کلمات را داشته است.هیچ چیزی نمی‌تواند جلوی استقلال کردستان عراق را بگیرد و در حقیقت ما از این نقطه عبور کرده‌ایم و اگر هم دولت مرکزی عراق بخواهد مانند زمان صدام حسین با قوای قهریه جلوی این استقلال را بگیرد، باز این امر زودگذر بوده و کردها در اولین فرصت به سمت و سوی استقلال کامل حرکت می‌کنند.

 

نگرانی ایران کاملاً قابل فهم است
این استاد علوم سیاسی در پاسخ به سوال دیگری مبنی بر اینکه آقای جلائی‌پور مقایسه‌ای میان همه‌پرسی اسکاتلند و کردستان عراق داشته و معتقد است که همه‌پرسی در اقلیم کردستان قابل دفاع نیست، اظهار داشت: اینکه در ایران از استقلال کردستان عراق دفاع نمی‌شود، کاملاً قابل فهم است؛ برای اینکه ما جمعیتی قابل توجه از کردها را در غرب کشور داریم و حکومت ایران نگران است که بوجود آمدن کشوری مستقل به نام کردستان، انگیزه‌ای برای جدایی‌طلبی یا خودمختاری کردهای ایران باشد. به نظر من راه‌حل برطرف شدن نگرانی ایران، این است که حقوقی که در چارچوب قانون اساسی برای اقلیت‌ها منظور شده است به آنها اعطاء شود؛ یعنی یگانه راهی که کردهای ایران همچنان داخل جمهوری اسلامی وفادار مانده و به سمت و سوی جدایی نروند، این است که حقوق و خواسته‌های مدنی آنها محقق شود. اگر این خواسته‌ها تحقق پیدا کند، هیچ دلیلی برای جدایی طلبی در کردستان ایران وجود ندارد.

ابتکار

جلال خوشچهره:هوشمندی در چالش استقلال‌خواهی اقلیم کردستان عراق

مهمترین چالشی که همه‌پرسی استقلال در اقلیم کردستان عراق پیش روی نظام سیاسی ایران قرار داده است، نه صرفاً خواست کردهای عراق برای جدایی از دولت مرکزی این کشور، بلکه تلاش عریان و خطرناک جریان‌هایی است که می‌کوشند اعتبار ایران را از یک کشور با دولت ـ ملٌت نهادینه در تاریخ، به کشوری با قومیت‌هایش تقلیل دهند.
این درحالی است که برخلاف اکثر کشورهای منطقه، ایران از عهد باستان تاکنون همواره برخوردار از یک ملٌت با همه اقوامش بوده است. این اقوام در تاریخ ایران با هوٌیت و با اعتبار یک "ملت ـ دولت" شناخته شده و می‌شوند. حتی مناطق جدا شده از سرزمین مادری در آسیای‌میانه‌، قفقاز و منطقه‌عربی، همچنان خاستگاه معلوم ایرانی را با خود نگه داشته‌اند. مردم این سرزمین اعم از ترک، فارس، کرد، بلوچ، عرب، ترکمن، لر، گیلک و... با گرایش‌های مذهبی و حتی دینی خود، بیش و پیش از هرچیز ایرانی بوده‌اند و به این هوٌیت افتخار می‌کنند. از همین‌رو اقوام ایرانی در امتزاج فرهنگ‌ملی خود، دچار سختی‌هایی نبوده‌اند که مردم کرد عراق، ترکیه و سوریه و یا حتی اقلیت‌های قومی در اروپا و امریکا تجربه کرده‌اند
اقوام ایرانی هرگز به پنهان کردن هویت خود و یا جعل آن در سرزمین مادری مجبور نبوده‌اند. ایرانی همیشه ایرانی بوده است. هیچ‌کس در ایران از قومیت آن دیگری نمی‌پرسد. هیچ‌کس دیگری را بابت تعلق به این یا آن تیره و تبار تهدید نمی‌کند. آنچه مهم است اینکه همه ایرانی هستند و برای دفاع از آب و خاک خود، جان‌و مال نمی‌شناسند. هشت سال دفاع مقدس ایرانیان سابقه‌ای دور نیست. مردم ایران در کنار عرب و کرد ایرانی، پاسدار مرزهای کشور در برابر هجوم ارتش بیگانه شدند. شمار شهدای جنگ تحمیلی، متعلق به آحاد اقوام ایرانی است. در این شمار، شهدا، جانبازان و آزادگان زرتشتی، مسیحی و یهودی هم کم نیستند. همه در قاعده و قامت ملٌت‌ایران بوده و هستند. دیگر تجربه‌های تاریخی ایرانیان در همه قرون گذشته نیز همین‌گونه بوده است
آنچه نظام سیاسی ایران در برخورد با همه‌پرسی استقلال اقلیم کردستان از آن باید بشدت مراقبت کند، دور ساختن توطئه‌ای است که می‌خواهد "ملٌت ـ دولت" باستانی ایران را در کنار کشورهایی قرار دهد که خوب یا بد، هنوز با چنین هوٌیتی فاصله دارند و یا در این‌باره دچار بحران اعتبار هستند. بنابراین، نگرانی از آنچه طی روزهای اخیر در کردستان عراق روی داد ـ و بی‌تردید سوریه نیز پس از داعش به آن دچار می‌شود ـ باید جنسی متفاوت از اضطراب‌هایی داشته باشد که دولت‌های دیگر به آن دچارند. درک ایرانیان و به‌ویژه کردهای ایرانی از آنچه در عراق رخ داده است، درچارچوب نگرانی از بی‌ثباتی‌هایی است که می‌تواند در همسایگی ایران رخ دهد. این وضع قادر است آرامش نه تنها کردهای ایرانی در مرزهای کشور بلکه منطقه را وارد دور تازه‌ای از ناآرامی‌ها کند. در این‌کار‌، وجود هم‌سویی و اشتراک نظر میان همه تصمیم‌سازان در کشور بهترین تدبیر است. یک‌صدایی و پرهیز از غفلت‌هایی که‌به تقویت توطئه‌های جاری بینجامد، امری لازم و دقتی هشیارانه را می‌طلبد
لازم است در واکنش به استقلال‌خواهی حکومت اقلیم کردستان ، حفظ مرز مخالفت با اقدامی باشد که منطقه را دوباره در شیب تند ناآرامی ها قرار می‌دهد و در این‌حال به‌رسمیت شناختن همه رنج‌هایی که کردهای عراق،‌ سوریه‌‌ و ترکیه در بیش‌از یکصد‌سال‌ اخیر تجربه کرده‌اند.‌‌ بنابراین ‌اگرچه هم‌صدایی‌هایی میان دولت‌های ایران، عراق و ترکیه در مخالفت با برگزاری همه‌پرسی استقلال در اقلیم کردستان عراق وجود دارد، اما لازم است تفاوت‌ها در ماهیت مواضع ایران با دیگران به دقت برجسته باشد. تحریک‌ناپذیری، واقع‌گرایی و تدوین استراتژی مطالعه شده، راهکاری لازم در این باره است.

 

همه‌پرسی کردستان و منافع ما

کوروش احمدی-کارشناس روابط بین‌الملل

نهایتا دولت اقلیم کردستان عراق در شرایطی نامناسب همه‌پرسی استقلال را برگزار کرد. برگزاری همه‌پرسی، به‌ویژه در مناطق مورد مناقشه ازجمله کرکوک، بالقوه استعداد افزایش بی‌ثباتی در عراق و منطقه را دارد و در چنین صورتی بی‌گمان داعش که با وجود شکست‌های عمده، از جمله شکست پروژه «خلافت»، همچنان یک گروه تروریستی خطرناک است، می‌تواند از آن سود ببرد. رهبران اقلیم بدون اینکه شرط لازم برای چنین همه‌پرسی‌اي، یعنی تفاهم با دولت مرکزی را فراهم کنند، دست به این اقدام زدند و به این دلیل این همه‌پرسی غیرقانونی و مغایر با قانون اساسی عراق و حقوق بین‌الملل است. (مقایسه کنید با همه‌پرسی استقلال در اسکاتلند و سه همه‌پرسی استقلال در کبک کانادا که در پی تفاهم با دولت‌های فدرال انجام شد) به‌علاوه، مشکلات داخلی در اقلیم ازجمله اختلافات جدی رهبران کرد عراقی، اعتراضات به حکومت دودمانی و نه‌چندان محبوب مسعود بارزانی و مشکلات اقتصادی از دیگر دلایل نادرستی و نابهنگامی این همه‌پرسی است.  در شرایطی که اکنون منطقه و جامعه بین‌المللی در برابر یک عمل انجام‌شده قرار گرفته، باید به نحوی واقع‌بینانه و غیراحساسی با تبعات آن مواجه شد. طبعا اگر قرار بر خنثی‌کردن آثار همه‌پرسی باشد، قاعدتا دولت مرکزی عراق باید نقشي محوری در این مهم عهده‌دار شود. سؤال این است که آیا دولت کنونی یا حتی اگر در انتخابات آتی در عراق کسی مثل نوری‌المالکی که مواضع تندتری درباره همه‌پرسی داشت، روی کار‌ آید، بغداد در شرایطی قرار دارد که بتواند دست به اقدامی جدی بزند؟ تاریخ عراق نشان داده که تنها در مواقعی که یک دولت و یک ارتش مقتدر بر کشور حاکم بوده، امکان کنترل کردستان وجود داشته است. به نظر نمی‌رسد دولت کنونی که بر سازوکارهای دموکراتیک استوار است، به دلایل متعدد توانایی کافی برای اقدام نظامی علیه اقلیم را داشته باشد. به‌علاوه، شرایط عمومی در عراق، ازجمله استمرار خطر داعش، نقش دیگر دولت‌های عربی و غیرعربی، نقش آمریکا و نیروهایش در عراق، اقلیم و... ممکن است به بغداد اجازه ایفای نقشی مؤثر در این رابطه را ندهد. سؤال دیگر این است؛ آیا به سود شیعیان عراق خواهد بود که درگیر جنگی طولانی و دردناک با کردها شوند؛ ضمن اینکه نحوه برخورد اقلیت سنی عراق نیز مورد سؤال است. با این حال، تردید نیست که عراق و کشورهای منطقه به‌طور بالقوه می‌توانند تحریم‌هایی فلج‌کننده بر اقلیم اعمال کنند. در این رابطه نقش ترکیه بسیار تعیین‌کننده خواهد بود.ترکیه یک‌و‌نیم ‌میلیارد دلار در نفت اقلیم سرمایه‌گذاری کرده و کردستان، سومین بازار بزرگ برای کالاهای ترکیه است و ٥٥٠‌ هزار بشکه نفت کردستان از طریق ترکیه منتقل می‌شود. کمتر از یک هفته قبل از همه‌پرسی، شرکت روسی رزنفت یک قرارداد یک‌میلیارددلاری برای احداث لوله انتقال گاز به ترکیه با ظرفیت ٣٠‌ میلیارد مترمکعب (معادل نصف مصرف سالانه ترکیه) امضا کرد. 

مشکل می‌توان تصور کرد که در این مورد روس‌ها بدون مشورت با ترکیه اقدام کرده ‌باشند. ضمن اینکه روس‌ها از دسامبر گذشته و با وجود مخالفت بغداد، قراردادهای دیگری برای تولید و انتقال نفت به ارزش چهار ‌میلیارد دلار با اقلیم امضا کرده‌ بودند. به‌علاوه، اولویت ترکیه شکست پ‌ک‌ک و متحدان سوری آنهاست و در این رابطه بارزانی همواره متحدی مهم برای آنکارا بوده ‌است. همچنین اردوغان برای پیروزی در انتخابات بعدی به درصد قابل‌توجهی از آرای کردها نیاز خواهد داشت. ما باید بکوشیم با تدوین راهبردی منطقی و متناسب با منافع ملی خسارات ناشی از این تحول را به حداقل برسانیم. در این مورد نکات زیر قابل ذکر است...
١- تضعیف دولت مرکزی عراق، به‌ویژه با توجه به امکان بروز تنش در مناطقی مانند کرکوک، می‌تواند یکی از عواقب سوء همه‌پرسی باشد. ایران می‌تواند با استفاده از امکانات خود نقش مهمی در جلوگیری از این امر داشته باشد. 
٢- مقامات اقلیم در چند سال گذشته به دفعات نشانه‌هایی دال بر امکان تمرکز بر ایجاد یک کنفدراسیون در عراق به جای استقلال به دست داده‌اند. این نشانه‌ها می‌تواند یکی از زمینه‌ها برای تلاش بغداد و اربیل جهت رسیدن به راه‌حلی بینابینی و تأمین‌کننده منافع همه طرف‌ها باشد. در این مسیر، مواضع چند هفته اخیر تهران و آنکارا می‌تواند پشتیبان بغداد و نیروهای میانه‌رو در اقلیم باشد. 
٣- در مقایسه با دیگران، ما در ایران نباید چندان نگران عواقب همه‌پرسی در اقلیم باشیم. کردهای ترکیه و عراق بخش مهمی از جمعیت هر یک از این دو کشور (حدود ٢٠ درصد) را تشکیل می‌دهند و به دلایل نژادی، فرهنگی، زبانی و تاریخی فاقد وجوه اشتراک با اکثریت جمعیت در آن دو کشور هستند. درحالی‌که شرایط کردها در ایران کاملا متفاوت است. کردها در کنار فارس‌ها و پارت‌ها یکی از سه قوم اصلی تشکیل‌دهنده ایرانشهر باستانی هستند. زبان کردی در مقایسه با زبان فارسی کنونی به زبان پهلوی میانه نزدیک‌تر است. آداب و رسوم مشترک، کردها را به اقوام ایرانی پیوند می‌دهد و آنها را از اکثریت جمعیت در دیگر کشورهای محل زیستشان متمایز می‌کند. مثلا، کردها که هم‌دوش با بقیه اقوام ایرانی نوروز را جشن می‌گیرند، در برخی مقاطع در دیگر کشورها به همین خاطر مورد هجوم نیروهای امنیتی قرار می‌گیرند. علاوه بر ابعاد فرهنگی و تاریخی و صرف‌نظر از برخی جلوه‌های رومانتیک حاشیه‌ای، کردها از نظر سیاسی نیز در چند دهه اخیر همبستگی و اشتراک منافع خود با ایران را به نمایش گذاشته‌اند که یکی از نمودهای آن مشارکت بالای آنان در همه ادوار انتخاباتی بوده‌ است. طبعا اتخاذ سیاست‌های درست در قبال مناطق کردنشین، ازجمله افزایش مشارکت آنها در زندگی سیاسی و اداری در سطح ملی و منطقه‌ای و افزایش سرمایه‌گذاری‌های اقتصادی در آن مناطق، می‌تواند بیش از پیش موجب افزایش همبستگی اقوام ایرانی و کاهش هر‌گونه ضرر از ناحیه تحولات در اقلیم شود. در مجموع، کردها همواره یکی از نقاط قوت ایران هستند.

 

شرق

 

آیا ممکن است یک روز صبح با خبر «اشغال بغداد از سوی بارزانی» از خواب بیدار شویم؟ / کردستان عراق وارد جنگ با دولت مرکزی می شود؟

 

ایلاف نوشت: در حالی که دولت مرکزی عراق در بغداد به تهدیدات خود در اقلیم کردستان ادامه می دهد، کردها با سرعتی شبیه به سرعت قطار سریع السیر ژاپن به اقدامات خود برای استقلال اقلیم ادامه می دهند.

به گزارش «انتخاب»؛ با توجه به سیر تکاملی استقلال و اصرار و تصمیم کردها برای جدایی از عراق و تشکیل دولتشان، قطعا رهبران کردی از احتمال اعمال گزینه نظامی از سوی دولت عراق نیز غافل نشده اند.

اما آیا کردها منتظرند تا نیروهای دولت عراق به خانه های آنها بریزند یا خود قصد حمله به بغداد را دارند تا بدین وسیله گرویی برای تحمیل استقلالشان به عراق داشته باشند؟

بارزانی یک رهبر تاریخی است که از حیله ها و توطئه های صدام و حزب بعث نجات یافته و در عین حال روابط مشخص و علنی با اسرائیل دارد که از اظهار آن شرمگین نیست. اسرائیل قطعا اتاق عملیاتی ویژه شرایط تازه کردها و استقلال آنها دارد؛ استقلالی که در واقع رویای خود صهیونیستها نیز می باشد؛ تقسیم یک دولت عربی که ارتش آن وارد فلسطین شده و زمانی درگیریهایی با اسرائیل داشته است. عراق همچنین تنها دولت عربی است که اسرائیل را موشک باران کرده و اکنون زمان آن فرا رسیده است تا صهیونیستها از ارتش اصلی که قدمت 70 ساله دارد، انتقام بگیرد.

ادعای علم غیب نمی کنیم، اما تاریخ ثابت کرده است که زیرکی یهودیها نظیر ندارد و در یک احتمال نزدیک گمان آن می رود که اسرائیل بارزانی را نصیحتی کرده است که تمام محاسبات منطقه را به هم می ریزد: چرا منتظری تا بغداد به شما حمله کند؟ شما به سمت آنها هجوم ببرید.

البته اسرائیل تنها به این نصیحت اکتفا نکرده و از طریق تحویل سلاح و اطلاعات به کردها از آنها حمایت خواهند کرد؛ اطلاعاتی در مورد بخشهای مختلف ارتش عراق و انتشار آنها که حتی وزیر دفاع عراق نیز از برخی از آنها بی خبر است!

کردها قدرت متحد و یکپارچه ای زیر یک پرچم واحد هستند؛ برعکس بغداد که ماهها طول کشید تا برای آزادی موصل از دست 500 داعشی هماهنگ شود. در نهایت اگر بمباران هواپیماهای آمریکا و نیروهای ائتلاف نبود، سنگی از روی سنگی در موصل جابجا نمی شد و بغداد نمی توانست این شهر را آزاد کند.

آنچه ذکر شد یک احتمال است، اما در عصر عجیبی زندگی می کنیم که هیچ چیز بعید و غیر ممکن نیست.

ابتکار

 

به کانال سرزمین جاوید بپیوندید : telegram.me/sarzaminjavid

 

حروف تصویر