محل تبلیغ شما
۹۹ درصد زنان در پژوهش آماری مورد آزار و اذیت خیابانی قرار گرفته‌اند

تاریخ خبر: 1396/12/9

۹۹ درصد زنان در پژوهش آماری مورد آزار و اذیت خیابانی قرار گرفته‌اند

نشر این خبر با یاد ناشر"سرزمین جاوید" شایسته است

نتایج یک نظرسنجی درباره آزار زنان در محیط های شهری و عمومی

۹۹ درصد زنان در پژوهش آماری مورد آزار و اذیت خیابانی قرار گرفته‌اند

 

تو سرگرم می شوی من آزار می بینم

 

براساس پژوهشی دانشجویی که در دانشگاه تهران انجام شده است، 99 درصد زنان پاسخ دهنده تجربه آزار خیابانی داشتند و نگاه های آزاردهنده با 85 درصد، در صدر آزارها قرار داشت. این پژوهش را فائزه مسعودیان، عضو انجمن مطالعات زنان آفاق و دانشجوی رشته صنایع دانشگاه تهران انجام داده است که مدتی پیش منتشر شد. او درباره این تحقیق خود گفت: زمانی که از یک مساله اجتماعی صحبت می شود، عادت داریم از کلیدواژه‌هایی مانند اسفبار استفاده کنیم که پایه آماری ندارند. ما به عنوان دانشجویان مهندسی علاقه مند بودیم که این مساله را واقعی‌تر و بر مبنای آمار و اطلاعات موجود در جامعه بررسی کنیم؛ از معضل آزار خیابانی تصویری واقعی داشته باشیم؛ نحوه کنش و مدل‌های رفتاری دختران و زنان جامعه را ببینیم و جایگاه ایران را در مقایسه با سایر کشورهای درگیر با مساله آزار خیابانی بررسی کنیم. مسعودیان ادامه داد: نظرسنجی را طی 10 روز به صورت آنلاین برگزار کردیم که 860 نفر تمامی سوالات را پاسخ دادند. اشکال آزار خیابانی، واکنش افراد، احساس آ ن ها، تکرار وقوع و مکان های بروز آزار، مواردی بود که مورد پرسش قرار گرفت. 820 زن (95 درصد جامعه آماری) و 40 مرد (4.6 درصد جامعه آماری) پرسشنامه را پر کرده بودند. افراد 15 تا 20 سال، 32 درصد پاسخگویان؛ 21تا 25 سال، 25 درصد پاسخگویان؛ 26 تا 30 سال، 16 درصد پاسخگویان؛ 31 تا 36 سال، 10 درصد پاسخگویان و 36تا 50 سال، هفت درصد پاسخگویان بودند. افراد دارای مدرک دیپلم، 20 درصد پاسخگویان؛ افراد دارای مدرک فوق دیپلم، دو درصد پاسخگویان؛ افراد دارای مدرک کارشناسی، 38 درصد پاسخگویان؛ افراد دارای مدرک کارشناسی ارشد، 21 درصد پاسخگویان؛ افراد دارای مدرک دکتری و دانشجویان پزشکی، 11 درصد پاسخگویان را تشکیل می دادند».

زنان موردآزارشده از همه قشری بودند

تعداد زیادی از پاسخ دهندگان دانشجوی شاغل و افراد بازنشسته و همچنین پژوهشگر، مددکار اجتماعی، روان‌شناس و مشاور، از دیگر پاسخ دهندگان بودند. محل اقامت 71 درصد پاسخگویان شهر تهران؛ 23 درصد پاسخگویان مراکز استان‌ها و 6 درصد سایر شهرها بود. اشکال مختلف آزار خیابانی شامل نگاه‌های آزاردهنده، سوت زدن، استفاده از کلمات جنسی، لمس جنسی، تعقیب، حرکات مبتذل، مسدود کردن مسیر عبور، عورت نمایی و حمله به افراد، هرکدام دارای درصدهای مختلفی بود که نگاه کردن با 85 درصد، در صدر و صدادرآوردن با چهار درصد، کمترین آمار را برای اشکال مختلف آزار خیابانی داشتند.

دو درصد پاسخ دهندگان تجربه آزار خیابانی نداشتند

از بین پاسخ دهندگان تنها دو درصد که شامل 15 نفر می‌شد، اعلام کردند که تجربه‌ای ندارند که هشت نفر از این 15 نفر پسر بودند. به عبارت دیگر در میان جامعه آماری ما ،20 درصد مردان و 99 درصد زنان پاسخ دهنده در طول زندگی شان تجربه آزار خیابانی را احساس کرده اند.

افراد آزاررسان بيشتر در بازه سنی 18 تا 39 قرار دارند

جنسیت مزاحمان خیابانی نیز مورد سوال قرار گرفته بود. 91 درصد اعلام کردند که مردان، مورد آزار قرار می دهند.يك درصد اعلام کرده بودند که عموما مردان و گاهی زنان و یک درصد اعلام کرده بودند که زنان آن ها را مورد آزار خیابانی قرار می دهند. در بازه سنی 18 تا 39 سال، بیشترین میزان فرد آزاردهنده را داریم که 60 درصد از مخاطبان، این طیف سنی را اعلام کردند. مکان های آزار خیابانی نکته ای است که برای ما جالب بود. خیابان با 91 درصد در صدر قرار داشت. پس از آن در مورد وسایل حمل و نقل عمومی و ایستگاه ها پرسشی را مطرح کردیم که آمار ایستگاه ها کمتر است زیرا در این فضا افرادی را داریم که مسئولیت نگهبانی و حفظ امنیت محیط را برعهده دارند و به همین دلیل میزان آزار بسیار کاهش یافته است؛ چراکه فرد آزاررسان در محیط بسته ای قرار دارد و احساس می کند امکان پیگیری وجود دارد.

84 درصد افراد پس از مورد آزار قرار گرفتن، به‌طور سریع محل را ترک می کنند

این دانشجوی دانشگاه تهران به واکنش های پس از بروز آزار خیابانی اشاره و بیان کرد: به عنوان یک زن همواره با این سوال مواجهیم که آیا باید واکنشی داشته باشیم، سکوت کنیم یا عبور کنیم. 666 نفر (حدود 84 درصد) پاسخ‌دهندگان گفتند که بر سرعت خود می‌افزاییم و محل را ترک می‌کنیم. 599 نفر گفته اند که به روی خودمان نمی آوریم. 151 نفر گفته اند که واکنش فیزیکی خواهیم داشت و واکنش با زبان بدن، گزارش به پلیس و درخواست کمک از ناظران در مراتب بعدی قرار گرفته است.

37 درصد ناظران توجهی نمی کنند

از افراد پرسیدیم که اگر ناظر واقعه بودید، چه می‌کردیدكه به طور فزاینده ای با تماس با پلیس مواجه شدیم. زمانی که فرد در حادثه درگیر نیست، به‌راحتی به نهادی که امنیت را برقرار کند، رجوع می کند اما زمانی که خود درگیر است، به واسطه سردرگمی و خشمی که در او وجود دارد، به نهاد معتبری مراجعه نمی کند. 37 درصد پاسخ دهندگان در پاسخ به واکنش در برابر آزار خیابانی به دیگری، گفته اند که توجهی نمی کنند. 24 درصد به قربانی و 16 درصد به آزاردهنده نزدیک می‌شوند. نکته جالب این بود که 37 درصد گفته اند توجهی نمی‌کنیم. این را در مقابل سوال بعدی قرار دادیم که از آن ها پرسیدیم آیا تاکنون کمکی از ناظران گرفته بودید؟ پاسخ 76 درصد از افراد، منفی بود. از بین این 76 درصد، 45 درصد نیاز داشتند تا ناظری به آن ها کمک کند اما می‌بینیم 37 درصد توجهی نمی کردند.

6 درصد ناظرانی که کمک کرده بودند، راننده تاکسی بودند

6 درصد ناظرانی که کمک کرده بودند، راننده تاکسی بودند و فرد آزاردهنده را از خودرو پیاده یا با او برخورد فیزیکی کرده بودند. دو درصد، آشنایان بودند که این دو درصد نکته مهمی است. نزدیکانی که بابت آزار خیابانی وارد نزاع می شوند، می‌توانند خشونت های عمیقی را به وجود آورند. 16 درصد با افراد عادی مواجه شده بودند که مداخله و سعی کرده بودند برای فرد آزاردیده فضای امنی ایجاد کنند. در سوال دیگری مطرح کرده بودیم که آیا شما می توانید کنترلی روی کاهش آزارهای خیابانی داشته باشید؟ پاسخ 62 درصد منفی بود و گفته بودند که نمی توانیم هیچ کنترلی داشته باشیم. 21 درصد گفته بودند تا حدودی می توانیم و 16 درصد گفته بودند بله می توان کنترل داشت.

راهکارهاي ارائه‌شده توسط پاسخ‌دهندگان برای پیشگیری از آزار

احساس‌ها از شادی تا عصبانیت، سردرگمی، ترس، انزجار، مورد اهانت قرار گرفتن، فریب‌خوردگی، احساس گناه؛ همه مورد سوال قرار گرفته بود که بیشترین پاسخ، عصبانیت و انزجار بود. به عبارتی با خشمی مواجه هستیم که فرد واکنش فیزیکی یا کلامی از خود نشان نمی‌دهد و این خشم در تعداد بسیاری از افراد خورده شده بود كه شخصیتی خشن از او به جای می‌گذارد. همچنین افراد برای کنترل و کاهش آزار خیابانی مطرح کرده بودند که از تنها بیرون رفتن خودداری می‌کنیم؛ سعی می‌کنیم مسیر رفت‌وآمد خود را تغییر دهیم؛ از بیرون رفتن از منزل در ساعاتی خاص خودداری می‌کنیم؛ تردد در مناطق خاصی از شهر را تا جای امکان کاهش می‌دهیم. بیشترین پاسخ‌ها مربوط به دو گزینه بود؛ خودداری از برقراری ارتباط چشمی به این معنا زمانی که تو را نمی‌بینم ،پس در فضای امنی قرار دارم و پس از آن پوشیدن لباس‌هایی که کمتر جلب توجه کند، برای فردی که به‌طور دائم در شهر در تردد است، به عنوان راهکار مطرح شده بود.

اهمیت آزار خیابانی میان پاسخ دهندگان

710 نفر با درجه اهمیت پنج و بالا، 125 نفر با درجه اهمیت چهار ، 26 نفر با درجه اهمیت سه، 6 نفر با درجه اهمیت دو و سه نفر با درجه اهمیت يك پاسخ دادند. در نهایت می‌توان گفت که 99 درصد زنان تجربه آزار خیابانی را دارند و به‌طور میانگین هر زن بین 15 تا 35 سال، هر پنج روز یک‌بار امکان تجربه آزار خیابانی را دارد. 69 درصد تجربه خشم و انزجار را داردن و 46 درصد تمایل داشتند که ناظران مداخله کنند. در مجموع فقدان نهادی احساس می‌شود که به مردم برای رفع نیازشان در زمینه امنیت در فضاهای عمومی کمک کند. مساله دیگر مواجهه با واکنش‌های انفعالی است؛ زنان در چنین موقعیت‌هایی سعی می‌کنند فضا را سریع‌تر ترک کنند. در عین حال با خشمی مواجه هستیم.مجموعه این مسائل باعث می‌شود که یک زن فرآیندهای اجتماعی خود را محدود کند. یعنی همین‌طور که منطقه‌ها، مکان و زمان را کوچک‌تر می‌کند، حضور و فعالایت‌ها نیز کمتر می‌شود. تصور کنید پرستار یا پزشکی که باید در جامعه و در زمان خاص و مکان‌های تاریک و خلوتی رفت‌وآمد کند و دچار مشکل و ناامنی می‌شود. در نهایت فعالیت‌های اجتماعی خود را کاهش می‌دهد که به‌طور کلان‌تر به نهاد جامعه بزرگ‌تر ضربه می‌زند.

 

 

تو سرگرم می شوی من آزار می بینم

این آزارها چند لحظه بیشتر طول نمی کشد و به طور معمول منجر به شکایت هم نمی شود
باید یاد بگیریم که در هنگام مشاهده آزار و اذیت زنان در خیابان تنها شاهد و حاضر نباشیم
ما به طور معمول از مسائلی که در سطح جامعه اتفاق می افتد، به‌خصوص برای زنان عقب هستیم و اطلاع رسانی مان برای امنیت حضور زنان در فضاهای عمومی دچار مشکل است
خیلی وقت ها در ایران برای اینکه ما درباره آزارهایی که در خیابان،تاکسی یا محیط های جمعی می‌دیدیم با کسی صحبت نکنیم، به ما می‌گفتند این گناه است
به‌طورتقریبي بخش زیادی از زنان ایرانی تجربه آزار و اذیت در خیابان ها یا فضاهای عمومی و شهری را دارند. از این تعداد زیاد شاید درصد کمی از آن‌ها نسبت به آزاری که می بینند، دهان به اعتراض باز کنند و از آزارگر بخواهند که به آزارش ادامه ندهد و این حق او هم هست که بدون آزار و اذیت در خیابان راه برود یا در تاکسی بنشیند. آزار و اذیت زنان در خیابان موضوعی جدید یا عجیبی نیست؛ شاید هر روز در خیابان و مجامع عمومی شاهد آن باشیم. راننده موتوری که ناگهان دختری را در خیابانی خلوت می بیند و سرعتش را زياد می کند و با فریاد به او دست می زند و از کنارش عبور می کند یا پسرانی که از کنار دختران عبور می کنند و با الفاظی که گاهی رکیک هم هست، آن‌ها را مورد آزار و اذیت قرار می دهند و می روند. باید پای صحبت زنان و دختران پیر و جوان ایرانی بنشینی تا برایت کتابی از ماجراهای این آزار و اذیت ها را بگویند که شاید بعضی از آن‌ها را در صندوقچه اسرارشان نگه داشته اند و هیچ گاه به زبان نیاورده اند؛ آن هم به خاطر اینکه در جامعه سنتی ما همیشه زنان متهم بوده اند؛ حتی اگر قانون و ماده و تبصره رای به اتهام آزارگر بدهد. زن های ایرانی سال ها با این درد زیسته اند و آن را تحمل کرده اند اما فرهنگ سازی برای امنیت زنان باید از جایی آغاز شود. باید گوش ها فریاد اعتراض زنان را بشنود که آن‌ها هم می خواهند مانند مردان راحت در این جامعه زندگی کنند، بدون اینکه وقتی در خیابان راه می روند، نگران مزاحمانی باشند که هر لحظه از راه می رسند و آن‌ها را اذیت می کنند.
آزار و اذیت زنان در فضای عمومی، مجازات شلاق و حبس دارد
چند روز پیش شهین‌دخت ملاوردی، معاون حقوق شهروندی ريیس جمهور، پوسترهایی را در حساب توییتری خود منتشر کرد که در آن ها با عناصر گرافیکی و تصویرسازی های ساده شده، مردان آزارگر و زنانی که در معرض آزار بودند، نشان می داد. این پوسترها که به همت فعالان حوزه زنان در ایران طراحی شده ،به چگونگی برخورد با آزار و اذیت خیابانی زنان در ایران می‌پردازد و مجازات‌هایی که قانون برای این آسیب اجتماعی در نظر گرفته است، گوشزد می‌کند. گروه مستقل هم اندیشی زنان، ایده تهیه این پوسترها را طراحی کرده است. گروهی که از مدت ها قبل روی آزار و اذیت خیابانی زنان مطالبی را می نویسند و منتشر می کنند. طراحی این پوسترها این‌گونه است که ماده قانونی و مجازات های آزار و اذیت زنان را زیر آن نوشته اند که این هم بیشتر جنبه فرهنگ‌سازی دارد. در متن زیر پوسترها آمده است:«مطابق ماده 619 قانون مجازات اسلامی، هر کس در اماکن عمومی با معابر معترض یا مزاحم اطفال و زنان شود یا با الفاظ و حرکات مخالف شئون و حیثیت به آن‌ها توهین كند، به حبس از دو تا 6 ماه و تا 74 ضربه شلاق محکوم خواهد شد» که البته توضیح این ماده قانونی در پوسترها حذف شد و تنها پیام های امنیت زنان روی آن‌ها باقی ماند: « احساس امنیت در شهر، حق زنان است»، «متلک انداختن تفریح نیست، جرم است»، « تو سرگرم می شوی، من آزار می بینم»؛ این ها جملاتی است که شاید دل تک‌تک زن های ایرانی را جست‌وجو کنی، آن را پیدا می کنی؛ آن هم وقتی در شهر در حال تردد هستند یا سوار تاکسی شده اند یا در مترو نشسته اند. ای کاش نهادها و سازمان های از این پوسترها حمایت کنند و حق زندگی زنان و امنیت آن‌ها در شهر را مهم بدانند. در همین چند روزی که این پوسترها منتشر شده است، زنان زیادی آن را در صفحه‌های شبکه‌های اجتماعی خود منتشر کرده اند و متن هایی را درباره لزوم امنیت زنان در شهر نوشته اند. لیلا ارشد، فعال حقوق زنان در گفت و گو با «قانون» به جای خالی این نوع فرهنگ سازی ها برای امنیت زنان در جامعه اشاره می کند و می گوید:« ما به طور معمول از مسائلی که در سطح جامعه اتفاق می افتد، به‌خصوص برای زنان عقب هستیم، به خاطر همین برای ساز وکارها و آموزش های ما و همچنین اطلاع‌رسانی برای امنیت حضور زنان در فضاهای عمومی دچار مشکل بود ه ایم. در حال حاضر دیدن این پوسترها و مطالب جای خوشحالی دارد که بالاخره این همه مساله‌ای که در این حوزه وجود داشت، در حال بیان شدن است. ارشد با بیان اینکه باز هم فعالان این حوزه اقدام به چنین حرکتی کردند تا تجربه ناخوشایند خودشان را به گوش بقیه برسانند، گفت:« باید یاد بگیریم که در چنین مواردی تنها شاهد و حاضر نباشیم، باید یا از خودمان دفاع کنیم یا اینکه درباره این آزارها صحبت کنیم. البته کسانی که این پوسترها را در شبکه های اجتماعی می بینند، در خانه هم درباره آن بحث می کنند و این اتفاق بسیار خوبی است».
بیان آزارهای جنسی تابو نیست
این فعال اجتماعی با بیان اینکه نباید به این فکر کنیم که به زودی می توان تمام زن ها را ترغیب کرد که درباره آزارهای جنسی که در خیابان می بینند با صدای بلند صحبت کنند، گفت:« باید قدم های بسیار زیادی در سال‌های مختلف برداشته شود تا این موضوع جا بیفتد که کسی که آزار می بیند باید درباره آن صحبت کند. فعالان حوزه زنان در بخش های مختلف تلاش می کنند تا موضوع ناخوشایند آزار و اذیت زنان در خیابان ها از حالت تابو بیرون بیاید و در آینده کمتر شود. باید قبول کنیم که بیان کردن آزار و اذیت زنان در خیابان به وسیله خودشان نوعی تابو برای آن‌هاست. آن‌ها گمان می کنند که رازداری و مطرح نکردن این موضوع بهتر است؛ در حالی که چنین چیری درست نیست» . ارشد با اشاره به اینکه چنین تابویی در کشورهای در حال توسعه بیشتر دیده می شود، ادامه داد:«از آنجا که سنت ها و عرف در کشور ما قوی است، به ما می گویند درباره این موضوع باید رازدار باشی و نباید این مسائل را مطرح کنی. در فرهنگ ما درمورد آبرو بسیار صحبت می شود و هر زنی با این عنوان باید رنج های فراوان را تحمل کند و لب به سخن باز نکند». لیلا ارشد، این سوال را از مردم می پرسد که:«یعنی ما حق نداریم که بگوییم می خواهیم شرایط زندگی مان امن باشد؟» او در ادامه می گوید:« این یک خواسته بحق ماست و توجه جامعه و مردم به آن و همچنین اطلاع رسانی درباره آن یکی از راهکارهاست». او در ادامه با اشاره به اینکه زنان باید بدانند که صحبت کردن از آزار جنسی عیب و گناه نیست، می‌گوید:« خیلی وقت ها در ایران برای اینکه ما درباره آزارهایی که در خیابان یا تاکسی یا محیط های جمعی می‌دیدیم با کسی صحبت نکنیم، به ما می گفتند این گناه است. می گفتند اگر کسی سعی کرد در تاکسی فضایی بیشتر از صندلی را برای خودش بگیرد و شما را آزار دهد، شما مقصر هستی که کنارش نشستی، تو دختر جوان یا دختربچه مقصر هستی که آن مرد این کار را کرد. خیلی وقت ها این احساس گناه الکی آدم ها را اذیت می‌کند. این در حالی است که زن ها را متهم می کنند که نباید این اعتراض را بیان کنی، چون متهم اول خودت هستی که کنار آن مرد نشستی یا اینکه شاید کاری کردی که آن مرد این برخورد را با تو انجام داد. اگر موتوری از آن طرف خیابان آمد و تو را هل داد یا اذیت کرد، تو مقصر هستی. عرف و سنت طوری است که زن ها را مجبور می‌کنند رازهایی را در دل‌شان نگه دارند که این رازها فقط آن‌ها را اذیت می‌کند. علاوه بر آن، انتقال این تجربه تلخ برای بقیه هم اتفاق نمی افتد و زن ها در نسل های بعد هم باید این رنج را به دوش بکشند و صحبتی درباره اش نکنند، چون زن‌های نسل قبل درباره اش چیزی نگفته اند و این تابو هنوز از بین نرفته است».
در خیابان از زنان در مقابل آزارگرهای جنسی حمایت کنیم
ای کاش نهادهای فرهنگی مانند شهرداری تهران نیز از این پوسترها استقبال كرده و آن را در مکان های عمومی مانند مترو و اتوبوس نصب کنند تا زن ها به حداقل خواسته شان که داشتن فضای امنی برای زندگی است، برسند. درست است که قانون درباره آزارگرها قوانینی را تصویب کرده اما امکان اجرایی شدن آن در بسیاری از موارد مزاحمت های خیابانی کم است. بهمن کشاورز، وکیل و حقوقدان از انتشار چنین پوسترهایی در حمایت از حقوق زنان در جامعه استقبال می کند و در گفت و گو با«قانون» می گوید:« این پوسترها را هر شخص یا سازمانی طراحی و منتشر کرده، به دنبال فرهنگ‌سازی برای امنیت زنان در خیابان است». او تاکید می کند:« نه اینکه اگر خانم ها مورد آزار قرار گرفتند، طبق فلان ماده یا تبصره به قانون مراجعه كرده و از شخص آزار دهنده شکایت کنند بلکه هدف این است که آزارگر بداند چنین برخوردی جرم است و نباید به حقوق یک انسان تجاوز کند، هر چند که شکایت هم در جای خود مهم است اما به گمان من غرض از این نوع تبلیغات، این است که اذهان را با این موضوع آشنا کنند که این حرکاتی که در خیابان انجام می دهند، درست نیست و مجازاتی هم دارد». این حقوقدان درباره اینکه مجازات این رفتارها در قانون چگونه قابل اجراست، می گوید:« نوع این آزار و اذیت ها به گونه ای است که چون در یک لحظه گذرا اتفاق می افتد و تمام می شود، تعقیب و دستگیری متهم و تحویل به داداسرا امکان‌پذیر نیست یا بسیار سخت و نادر است؛ به خاطر همین هم می گوییم که فرهنگ سازی در این مورد بسیار مهم است». کشاورز با اشاره به اینکه نوع برخوردهایی که در آزار خیابانی اتفاق می افتد گذراست، می گوید:« این آزارها چند لحظه بیشتر طول نمی‌کشد و معمولا منجر به شکایت هم نمی شود و در دو حالت ممکن است که به شکایت منجر شود. یکی اینکه در جایی این اتفاق بیفتد که مردم حضور داشته باشند و در مقابل آن عکس العمل نشان دهند و متهم را بگیرند و او را تحویل پلیس بدهند که پلیس او را برای دادسرا بیاورد و روند دادخواهی ادامه داشته باشد». کشاورز، محله ای که در آن آزار زنان اتفاق می افتد را در اینکه برخورد مردمش چطور باشد، مهم می داند و می گوید:«اینکه آزار و اذیت زنان در کجا و چه منطقه ای اتفاق بیفتد و مردم در مقابل آن عکس چه عكس العملی نشان دهند بسیار مهم است. این بر حسب فرهنگ مردم محلی متفاوت است در هر محل مردم عکس العمل متفاوتی را در برابر آن انجام می‌دهند. اما نوع دیگر این است که تعقیب مصرانه انجام شود؛ یعنی فردی مصرانه خانمی را تعقیب کند و رها نکند ناچار منتهی به شکایت خانم در همان جلسه می شود یا اگر مورد دنباله دار باشد منجر به شکایت می شود. بستگی به این دارد که چقدر ادله درباره آن وجود داشته باشد».

قانون

 

نشر این خبر با یاد ناشر"سرزمین جاوید" شایسته است