محل تبلیغ شما
جشن خوردادگان و نماد گل سوسن

تاریخ خبر: 1399/3/6

جشن خوردادگان و نماد گل سوسن

نشر این خبر با یاد ناشر"سرزمین جاوید" شایسته است

در نمادهای هنری، سوسن نشان پاکی است.در اسطوره‌های ایرانی از آنجا که در این جهان نگاهبانی از آب‌ها خویش‌کاری امشاسپندبانو «خرداد» است و «سوسن» گل ویژه‌ی امشاسپند بانو «خرداد» است پس سوسن را به «آناهیتا» ایزدبانوی آب‌های روان نیز منسوب دانسته و از این رو جنبه‌ی آزادگی ناهید را به سوسن نسبت داده‌اند و گفته شده که در اسطوره‌های ایرانی سوسن و سرو که نمادهای آزادی به شمار می‌روند با زنبق و مورد و نرگس و اسپرغم از نشانه‌های مخصوص ناهید هستند.

از طرف دیگر سوسن یا «شوشن» مظهر و همنام و هم‌معنی شهر «شوش»، شهر باستانی خوزستان، است و گفته‌اند که شهر شوش نام خود را از گل سوسن یا شوشن یا شوشان گرفته است. در تفسیر این موضوع همچنین گفته‌اند که چون شوش در روزگاران کهن، شهری چندزبانه و کانون زندگی مردمان گوناگون با ده‌ها زبان و گویش گوناگون بوده، مفهوم «سوسن ده زبان» را می‌توان نزدیک به «شوش ده زبان» یا چند زبان دانست و این مفهوم در ادب فارسی به صورت سوسن زبان‌آوار و صد زبان زنده مانده است.

در «مزامیر داوود» از سوسن به عنوان نغمه و نوایی از موسیقی یا ساز و ابزار نوازندگی و خنیاگری یاد شده است که این ویژگی ارتباط آن را با ناهید محکم‌تر می‌کند. افزون بر این در معماری نقش یا طرح سوسن یا «سوسن‌کاری» به کنایه و رمز از «شهر شوش» یا «گل سوسن» یا ایزدبانوی سوسن معروف بوده است.

در بسیاری از سروده‌های سرایندگان پارسی‌گو در چهارگوشه‌ی ایران‌زمین نیز همچون عطار نیشابوری، مولوی بلخی، خواجوی کرمانی، وحشی بافقی، حافظ شیرازی و بسیاری دیگر از سوسن نام برده شده است که نشان از آشنایی مردم همه نواحی ایران با این گل زیباست.«بشار مرغزی» می‌گوید:

چون نوبهار باغ بیاراست چون بهشت         از سوسن سفید و گل سرخ و شنبلید
اندر میان سبزه به دشت و به کوهسار        مشکین بنفشه و سمن و لاله بردمید

گل سوسن را در ادب فارسی نیز «آزاد» نامیده‌اند و سرایندگان صفت «آزادگی» سوسن را دست‌مایه شعر خود قرار داده‌اند. چنانکه مولوی بلخی گوید:
داد سخن دادمی، سوسن آزادمی     لیک ز غیرت گرفت دل ره گفتار من

در متن پهلوی «خسرو قبادان و ریدکی» بوی گل سوسن سپید، مانند «بوی دوستی» توصیف شده است. ابوریحان بیرونی نیز در کتاب «صیدنه» به نقل از ابوحنیفه دینوری، «سوسن سپید» را خوش‌بوترین نوع سوسن می‌داند و می‌گوید که «پارسیان» سوسن سپید را سوسن آزاد گویند.

اگرچه امروزه در شهرهای شوش و شوشتر ایران نشانی از گل سوسن نمی‌بینیم ولی نماد‌هایی از آن را در آثار برجای مانده از ایران دوره ساسانی تا میان‌رودان و مصر باستان می‌توان یافت

نشر این خبر با یاد ناشر"سرزمین جاوید" شایسته است