محل تبلیغ شما
ایران اسم زن است، چرا زنان را به ورزشگاه راه نمی‌دهیم؟+ویدئو

تاریخ خبر: 1396/10/21

ایران اسم زن است، چرا زنان را به ورزشگاه راه نمی‌دهیم؟+ویدئو

نشر این خبر با یاد ناشر"سرزمین جاوید" شایسته است

 

به گزارش ایلنا، امیر قلعه نویی در گفت و گو با برنامه ورزشی رادیو تهران درباره شرایط ذوب آهن، مشکلاتی که در امر سربازی چند بازیکنش پیش آمد و برخی مسائل دیگر صحبت هایی را انجام داد که ماحصل آن را در ادامه می خوانید:

بعضی بازیکنان دلشان با تیم نبود

در نیم‌فصل دوم شرایط تیم ما بسیار خوب بود، ۱۰ امتیاز کسب کردیم و یک گل خورده داشتیم اما باید بگویم در این ادوار گذشته تیم فوتبال ذوب‌آهن یکی از مظلوم‌ترین تیم‌هایی بود که از نظر داوری به مشکل خورد. خیلی از بازی‌ها ذوب آهن با توجه به صحبت‌های کارشناسان از اشتباهات داوری لطمه خورده است. من زمانی که به تیم ذوب‌آهن آمدم برنامه‌های زیادی داشتم و طبق برنامه به دنبال این بودم که تیم قدرتمندی را روانه این مسابقات کنم اما زمانی که بعضی از بازیکنان مدنظر تیم دل‌شان با تیم نیست و طبق برنامه کاری را انجام نمی دهند مطمئنا شرایط تغییر می‌کند.

آن چیزی که فکر می کردم، در ذوب آهن نشد

متأسفانه اوایل فصل آن چیز که فکر می‌کردم نشد و طبق برنامه‌هایم تیم جلو نرفت، وقتی افرادی با بعضی از بازیکنانم صحبت می‌کنند و تمرکزشان را بر هم می‌زنند دیگر نمی‌شود روی بازیکن حساب ویژه‌ای باز کرد. اما دیگر گذشت و خداراشکر می‌کنم در نیم‌فصل دوم شرایط تیم بسیار خوب است، روان بازی می‌کند، تا به امروز ۱۰ امتیاز کسب کردیم، درست است که داوری در بعضی نتایج تأثیرگذار بود اما رفته رفته نتایجمان بهتر خواهد شد. در بعضی پست‌ها به دنبال این هستیم تا بازیکنان مورد نظرمان را جذب کنیم تا نقاط ضعف هایمان برطرف شود.

دربی اصفهان همیشه خوب است

همیشه بازی‌های اصفهان حساس و زیبا بود، وقتی بازی رفت مقابل سپاهان را واگذار کردیم جو ورزشگاه بسیار آرام و مناسب بود، من زمانی که در سپاهان هم بودم همین جو در ذوب‌آهن بود، همیشه بازی‌های خوبی برگزار شده و ما با توجه به اینکه در جدول نیاز مبرمی به ۳ امتیاز داریم باید طوری بازی کنیم تا پیروز از میدان خارج شویم، تیم سپاهان کادر فنی بسیار خوبی دارد و می‌دانم در حال حاضر جایگاهی که دارند در شأن سپاهان نیست و امیدوارم هواداران بازی خوبی مشاهده کنند.

بودجه پارسال 28 میلیارد بود، امسال 12 میلیارد

انسان با امید زنده است، تیم ذوب‌آهن در این چند ساله اخلاق‌مدار بوده است، سال گذشته با ۲۸ میلیارد تومان  تیم بسته شده است اما امسال ۱۲ میلیارد؛ من یک مطلبی را به صراحت بیان کنم که باشگاه ذوب‌آهن واقعاً به معنای واقعی باشگاه است.

قول می دهم در آسیا بهترین باشیم

همه چیز از لحاظ سخت‌افزاری و امکانات فراهم است، امیدوارم مدیران کارخانه و باشگاه در خصوص بودجه ذوب‌آهن تجدید نظر کنند تا شرایط به نفع تیم ذوب‌آهن تمام شود، از همین فرصت استفاده می‌کنم و قول می‌دهم ذوب‌آهن یکی از بهترین تیم‌های حاضر در لیگ آسیا خواهد بود.

بیکاری جوانان، باعث ناهنجاری روی سکوها می شود

باید بگویم که چند سالی است که این مشکل در سکوها وجود دارد و دلیلش این است که بیکاری در بین جوانان بیداد می‌کند. واقعیت این است که باید در ورزشگاه‌ها برای هواداران احترام قائل شویم، باید امکانات اولیه را برای تماشاگرانی که بازی را از نزدیک مشاهده می‌کنند فراهم کرد، برای مثال ممکن است فرگوسن، منچستر نتایج درخشان سال‌های گذشته را نگیرد اما همچنان هواداران پرشور حضور دارند و تیم خودشان را حمایت می‌کنند.

به فکر جوانان مان باشیم

بحث اصلی این است که تمام شرایط برای هواداران در خارج از ایران مهیا است اما در ایران جوانان ما با توجه به مشکلاتی که دارند آسیب دیده هستند و باید به فکر این باشیم تا فرهنگ سازی کنیم و فرهنگ خوبی را در فوتبال ایجاد کنیم تا مشکلات جامعه به روی سکوها وارد نشود. من اگر تمرین را باز می‌گذارم و دوست دارم هواداران و جوانان در تمرین تیم من حضور پیدا کنند دلیلش  این است که جای دیگری نروند تا آسیب‌جدی‌تری نبینند. باید از ابتدا به فکر جوانان باشیم. متأسفانه وقتی که فقر از در  وارد می‌شود ایمان از پنجره خارج می‌شود، باید بیشتر به فکر جوانانمان باشیم.

چرا زنان نباید در ورزشگاه حاضر شوند؟

برایم واقعاً سوال است وقتی ما اسم ایران را یدک می‌کشیم یعنی یک کشور، یعنی اینکه همه ما باید به فکر هم باشیم، برایم سوال است چرا بانوان در ورزشگاه حضور پیدا نکنند؟ چرا شرایط را برای بانوان مهیا نکنیم؟ یا سوال دیگر، چرا مسعود شجاعی که برای تیم ملی زحمت کشیده در حال حاضر نباید در تیم ملی باشد؟ چرا ما فرهنگ خوبی را در ورزشمان جایگزین نکردیم، باید بیشتر به فکر ورزش کشور، فرهنگ کشور و جوانان کشورمان باشیم.

حرف های دادکان از سر دلسوزی است

دادکان یکی از بزرگان فوتبال ایران است، هم مؤمن است و هم مسلمان. هرچه می‌گوید از روی دلسوزی است، من چون در آن مراسم نبودم نمی‌توانم نظری در خصوص این موضوع بدهم اما اگر دادکان حرفی می‌زند به خاطر این است که خاک ورزش را خورده است و درک می‌کند که مشکل اصلی ورزش کشور چه چیزی است. متأسفانه ما در کشوری زندگی می‌کنیم که به دنبال این نیستیم تا با کار مشارکتی کارمان جلو برود و در واقع کار مشارکتی بلد نیستیم. در خیلی از انتخابات، چه انتخابات ورزشی و چه انتخابات سیاسی به دنبال این نبودیم که با همکاری و همدلی کارمان جلو رود، هر فردی که آمده معمولاً ۴ سال دوم ریاستش کم‌کار بوده، آدم‌های خودش را بر سرکار آورده است و به دنبال این نبوده است که به فکر مردم باشد.

به کفاشیان گفتم از مدیران سابق استفاده کند، نکرد

من سال‌های گذشته زمان ریاست کفاشیان در فدراسیون فوتبال پیشنهادی دادم و گفتم بیایید از تجارب رؤسای سابق فدراسیون فوتبال استفاده کنیم، جلسات متعددی برگزار کنیم و به فکر فوتبال ایران باشیم اما متأسفانه این کار عملی نشد و نشان می‌دهد که ما به دنبال کار گروهی نیستیم.

بازیکنان شهرستانی در برنامه کی روش آسیب می بینند

چند ماهی بیشتر به شروع جام جهانی باقی نمانده و باید در این مدت همه تلاش کنند تا تیم ملی در اجرای برنامه‌های خود به موفقیت برسد. تیم ملی خوب از دل باشگاه و لیگ خوب می‌آید. برنامه کی‌روش برای ریکاوری برای تیم‌های شهرستانی سخت است. ما روز جمعه بازی می‌کنیم و بازیکن قرار است از اصفهان به تهران بیاید و سپس بازگردد. در این شرایط دو پرواز را تجربه می‌کنند و در ارتفاع قرار می‌گیرند فشار زیادی متحمل خواهند شد. حال اگر بازی ما مثلا در تبریز یا اهواز بوده باشد بازیکن حداقل 3 تا 4 پرواز را پشت سر خواهد گذاشت. شهرهای دیگر مثل تهران نیست که هر روز به همه شهرها پرواز داشته باشد. در این شرایط با توجه به پرواز‌های متعدد بازیکن بعد از دو سه هفته فرسوده می‌شود. این برنامه برای تیم‌های تهران ایده‌آل است اما برای تیم‌های شهرستانی شرایط فرق می‌کند. به هر حال کی‌روش علم بالایی دارد و از لحاظ نتیجه‌گیری و عملکرد شرایط خوبی داشته اما با این شرایط بازیکنان شهرستانی ریکاوری نمی‌شود و افت خواهند کرد.

طاهری و رویانیان برای پرسپولیس زحمت کشیدند

برای رسیدن به موفقیت شرایط داخل زمین مثل بازیکنان و مربی و ... مهم است و مورد دیگر مسائل بیرون زمین مثل ثبات مدیریت، امکانات و ... اهمیت زیادی دارد. برانکو از دوستان خوب من است. جا دارد خاطره‌ای را بیان کنم. زمانیکه در سال 2007 سرمربی تیم ملی شد اجلاسی در برزیل برگزار می‌شد که در آنجا برانکو هم حاضر بود. در آن سه روز او تمامی اطلاعات و تجربه‌اش را در اختیار من گذاشت.پرسپولیس در این سا‌ل‌ها مربی خوب و مهره‌های خوبی داشته و نباید از زحماتی مدیران سابق مثل محمد رویانیان و علی اکبر طاهری هم گذشت. باید قبول کنیم که پرسپولیس در سال‌های اخیر شرایط بسیار خوبی داشته است.

لینک فایل ویدئویی

نشر این خبر با یاد ناشر"سرزمین جاوید" شایسته است

 

0 0
قانون   undefined 1396/10/21 12:24:04

گوی سبقت در دست زنان عربستاني!

«اولین مسابقه فوتبال با حضور زنان، در كشور عربستان برگزار می‌شود». این یك خبر رسمی است. رسمی و درست. خبری كه برای زنان ایران دردآور است. دردآور نه برای اینكه در یك كشور دیگر زنان اجازه ورود به ورزشگاه‌ها را دارند. این كه اتفاق جدیدی نیست. تا بوده همین بوده. در همه جای دنیا زنان به راحتی در كنار خانواده های خود مسابقات ورزشی را تماشا می‌كنند. اما اینكه در كشوری مثل عربستان كه تا همین چند وقت پیش زنان حتی حق رانندگی و حضور در انتخابات را نیز نداشتند در‌های ورزشگا‌ه‌ها به روی‌شان باز شود، هم عجیب است و هم درد دارد.
حال ایران بد است و حال عربستان خوب!
ایران، كشوری كه به تمدن و فرهنگ شهره است، این روزها حال خوبی ندارد. از هیچ منظری. مسائل سیاسی و اقتصادی و تظاهرات مردمی را كنار می‌گذاریم چون در حوزه تخصص ما نیست. اما به بخش ورزشی كه ورود كنیم، اوضاع خراب‌تر از آن است كه تصور می‌كنیم. وقتی سكوهای تماشاگران فوتبال به جایگاهی برای انواع و اقسام فحاشی‌های قومی و قبیله‌ای تبدیل شده است در نهایت نتیجه‌اش می‌شود محروم شدن حضور تماشاگران از دیدن مسابقات، چه انتظاری می‌توان داشت كه در‌های همیشه بسته این ورزشگاه‌ها به روي خانواده‌ها باز شود؟ چه انتظاری داریم از این اوضاع خراب برای رخ دادن یك اتفاق خوب كه حال‌مان را كمی بهتر كند؟ چه انتظاری داریم كه شبیه كشوری مانند عربستان باشیم؟ خوش‌بین‌ترین ایرانی ِ دنیا نیز روزی در تصوراتش نمی‌گنجید كه دلش بخواهد كشورش شبیه عربستان شود. عربستانی كه سال‌هاست جنگ و جدال‌های دیپلماسی‌اش با ایران تمامی ندارد. اما به راستی در جدال «ایران» و «عربستان» كه دو پادشاه ِ یك اقلیم هستند، این روزها كدام‌شان گوی سبقت را از دیگری ربوده است؟ همین جمعه، بيست‌و دوم دی، مصادف با دوازدهم ژانویه، دختران و زنان عربستانی پای‌شان به طور رسمی به استادیوم فوتبال باز خواهد شد. نمی دانیم برای شنیدن این خبر خوشحال باشیم یا آه ِ حسرت از نهادمان بلند شود. شاید اگر بخواهیم به عنوان یك زن از بحث فمنیستی به این مساله نگاه كنیم، برای هم‌جنسان‌ عرب‌زبان‌مان ازته دل خوشحال خواهيم شد كه این روزها درست برعكس ِ ما حال‌شان عجیب خوب است. اما با حسادت‌های زنانه‌مان چه كنیم؟ حسادتی كه خیلی‌های‌مان را بعد از شنیدن این خبر ناراحت می‌كند و نمی‌توان این واقعیت را كتمان كرد. شاید خیلی‌ها به مذاق‌شان خوش نیاید كه ایران را به هیچ عنوانی با عربستان مقایسه كنیم. اما این‌بار این كار را می‌كنیم. باید واقع‌بین باشیم كه عربستان این روزها به طرز عجیبی گوی سبقت را از حریف ِ همیشگی ‌اش در همه عرصه‌ها ربوده است و خيلي سریع مرزهای رشد ِ اجتماعی را می‌پیماید.
از زنانی با روبنده تا دخترانی با ریش مصنوعی
روز جمعه با حضور زنان عربستانی كه پوشش بيشترشان روبنده و لباس‌های سنتی مخصوص عرب زبانان است، بي‌شك چهره‌ خاطره‌انگیزي از ورزشگاه شهر ریاض در تصاویر دوربین‌ها ثبت خواهد شد. در اما ایران ماجرا بیشتر از اینكه خاطره‌انگیز باشد، مضحك است. زنان عربستانی اجازه دارند با پوششی كه خودشان آن را انتخاب كرده‌اند، پا به ورزشگاه‌ه بگذارند و پرچم به دست فوتبال تماشا كنند اما زنان و دختران ایرانی با گریم‌های مردانه و استفاده از ریش و سبیل مصنوعی توانستند در‌های بسته ورزشگاه‌های ایران را به روی خود باز كنند و در دل‌شان خوشحال باشند كه توانستند یك ناممكن را ممكن كنند. شاید در نگاه اول حضور یك دختر در ورزشگاه با ریش و سبیل مردانه و گریمی كه جنسیتش را پنهان كرده است، خبر جالب توجه و پر سر و صدايي باشد، اما واقعیت تلخي پشت این رخداد پنهان است كه از بعد روان‌شاختی و اجتماعی، باید آن را یك آسیب بزرگ دانست. در چند ماه اخیر و به ویژه بعد از ماجرای ورود زنان سوری به ورزشگاه آزادی و جارو جنجال و پخش شدن تصاویر از زنان بی حجاب، داستان رفع موانع حضور زنان و خانواده‌ها در ورزشگاه‌ها به شدت در رسانه‌ها پررنگ شد. مسئولان مختلف كشور از وزیر و معاون وزارت ورزش گرفته تا معاون امور زنان ریاست جمهوری و تنی چند از زنان نماینده مجلس، دراین باره اظهار نظر كردند. جنب و جوش و هیاهو پیرامون این مساله در آن روزها چنان پررنگ بود كه به نظر می‌رسید كم كم می‌توان به حضور خانواده ها در ورزشگاه‌ها امیدوار بود. اما این بار نيز مانند همه دفعات قبل، آتش ِ تند ِ این قبیل صحبت‌ها و پیگیری‌ها رفته رفته آرام و خیلی زود به خاكستر تبدیل شد. اما در عربستان ماجرا متفاوت بود.
زیرساخت‌هایی كه هنوز آماده نیست!
مسئولان بلندپایه كشور عربستان، این روزها قدم‌های مثبتی برای رشد اجتماعی در سرزمین‌شان بر‌می‌دارند و در این میان تلاش زیادی می‌كنند تا جایی كه در توان‌شان است ظلم‌هایی را كه در طول تاریخ به زنان عربستانی شده، جبران كنند. شاید برای همین است كه در لایه لایه‌ «چشم‌انداز 2030» كه نام ِ سلسله اصلاحات اجتماعی در كشور عربستان است، ردِ پای اتفاقات خوب در حوزه زنان را شاهد هستیم. اما دراین طرف میدان، مسئولان ایران در پاسخ به هر پرسشی كه درباره ورود زنان به ورزشگاه‌ها مطرح می‌شود، هر بار تنها یك دستاویز دارند تا با مطرح كردن این جمله كلیشه‌ای خودشان را رها و ما زنان ایرانی را به اصطلاح ِ خودشان قانع كنند: « هنوز زیرساخت های لازم برای ورود زنان به ورزشگاه ها آماده نیست!» اینكه چه زمانی برای آماده كردن زیرساخت‌ها قدمي برداشته می‌شود، سوالی است كه اجازه پرسیدنش را نداریم و اگر جرات كنیم و بپرسیم، جز یك لبخند معنادار با چیزی مواجه نمی‌شویم.
نگذاریم «عربستان» هم حسرت دختران ایران شود!
بدون شك خیلی از آن‌هایی كه علاقه‌ چندانی به باز شدن در‌های استادیوم‌های ورزشی به روی زنان ایران ندارند، بعد از خواندن این مطلب این سوال را در ذهن‌شان مطرح می‌كنند كه «آیا به راستی تنها مشكل زنان ایران نرفتن به استادیوم‌هاست؟» من، یك زن روزنامه‌نگار ورزشی كه بارها از نزدیك و با تمام وجود سختی‌های ورود به سالن‌های ورزشی را لمس كرده‌ام و به چشمم آه و حسرت‌های زنان سرزمینم برای بسته بودن درهای ورزشگاه‌ را شاهد بوده‌ام، به عنوان نماینده دختران ایران، پاسخ این سوال را با یك «خیــــر» پررنگ می‌دهم. بدون شك خیر! بي ترديد این تنها معضل زنان ایران نیست و چه بی‌شمار است خواسته‌ها و مطالباتی كه به آن نیز مانند همین خواسته به ظاهر كوچك توجه نمی‌شود. اما باید واقع‌بین بود. شنیدن خبرهایی نظیر خبر آزادی ورود زنان عربستان به ورزشگاه‌ها و استادیوم‌های فوتبال، سیل حسرت را در بین بسیاری زنان ایرانی به راه می‌اندازد. كاش این اتفاق بتواند بار دیگر مسئولان را مجاب كند پیگیری‌های خود را برای سهل كردن ورود زنان به ورزشگاه‌ها آغاز كنند. مگر بهانه‌تان آماده نبودن زیرساخت‌ها نیست؟ خواهشمنديم، حداقل یك قدم برای آماده كردن این زیرساخت‌ها برداريد. تاریخ نشان داده است كه آستانه صبر زنان ایرانی زیاد است. نگذارید عربستان نیز به حسرت جوانان ایران تبدیل شود.